امسال شد روزهای ۲ شنبه و چهارشنبه. پارسال اما فکر کنم همین دو روز بود. یک سال هی منتظر می مونی. هی روزا رو می شمری تا بشه اول تابستون. آخه هر جا که پا می ذاری، هر طرف که میری، لار اما یه چیز دیگست.میری دنبال طعمه. نمی دونم چرا کرم نایاب شده. اصلا فکرشم نمیشد کرد.  شاید کرما رو فرستادن به جاهای دوردست تا بین همه مساوی تقسیم بشه. یه سال انتظار، یه سال انتظار. عصر که میای خونه ریسه ها رو می بافی وسایلو جمع میکنی. از یه هفته قبل هیجان داری. کوله رو می بندی. اصل کاریا باید باشن اما. بقیش مهم نیست هر چی که نبود تو راه می خری. راه میفتی یادت میاد که اصلا نخوابیدی ساعت ۱۱ شب، ۱۲، ۱، ۲ دیگه آخرش ۲ . هوا تاریک. تو راه یا حرف می زنی یا موزیک گوش میدی. میری، از تهران میری بیرون. جاده هراز، جاجرود،رودهن، آبعلی، امامزاده هاشم، پلور، میپیچی سمت چپ، از زیر دماوند میری بالا. دماوند، دماوند. تا دم شکاربانی. جلوت ۱۰۰ تا نه ۲۰۰ تا نمیدونم چند تا ماشین وایستاده. معلوم نیست دیگه اینا چه خوره هایی هستن. اولیه معلوم نیست کی رسیده که اولین ماشین شده. شایدم از عصر روز قبل اومده.هوا داره اما کم کم روشن میشه. شانس بیاری زود مجوزارو بگیری بری تو منطقه. شایدم تو ماشین فرصتی باشه تا از سرمای بیرون کمی استراحت کنی.

درب منطقه که باز میشه ماشینا پاشونو میذارن رو گاز. کاش بگن مسابقه ی رالیه. با حسرت به ماشینهای شاسی دار نگاه میکنی که از بغلت با سرعت هر چه بیشتر رد می شن. دوستت میگه باید بریم یه جیپ یا لندرور بخریم .تو اون لحظه فقط به رسیدن فکر میکنی. میرسی اونجا که باید ماشینو پارک کنی. سیچال، خلیج قورباغه، سفیدآب... هر جا که شاید بهتر باشه. هوا اما دیگه روشن شده. کوله پشتی به پشت، قلابها به دست. با سرعت هر چه تمامتر. نکنه جای خوب گیرت نیاد؟ وگرنه روزت هدر رفته. میرسی کنار آب اما نفسی نمونده. این همه تپه و پستی بلندی. بی انصافا همه راهها تا کنار آب رو بستن. فقط ماشینهای شاسی دار رد می شن. یاد حرف دوستت میفتی.

با همه خستگی اما چوبها رو آماده میکنی ریسه رو میبندی بهش، پایه قلابها تو زمین، طعمه سر قلاب. پرت میکنی وسط آب. هر چه دورتر بهتر. دوسست تازه ۱۰ دقیقه بعد میرسه. آخه تو دوییدی تا جای خوب رو بگیری. وگر نه....

میشینی برای صبحانه. یادت میفته وسط هفتست و تو همه چیزو، کارو دانشگاه رو، دانشجوها رو، همه رو ول کردی اومدی لار. بعد میگی گور بابای همه چیز. اصلا وقتی میری لار مگه میشه به چیز دیگه هم فکر کرد. چقدر سکوت، چقدر آرامش. این همه سکوت رو مگه وسط این شهر، تهران میشه گیر آورد.  تنها چیزی که برات مهم میشه تو دنیا فقط و فقط تکون حوردن سر چوبه. یعنی ماهی بیچاره دوباره گول خورده.قزل آلای خال قرمز. هوا اما هوا هی گرمتر میشه. تا ظهر هی زمان داره با سرعت میره. شاید دوستت خوابیده. اما تو حیفت میاد بخوابی. هی سیگار میکشی. تازه یه بسته هم قایم کردی. یادت میاد ۳۰ ساعتی میشه نخوابیدی. اما میگی گور باباش. مگه سالی چند بار میری لار که بگیری اونجا بخوابی.

بعد از ظهر که میاد داری خسته میشی. صورتت سوخته زیر آفتاب. انقدر رو سنگ نشستی و هی قلابهارو بیرون کشیدی هی پرت کردی دیگه نا نداری. به دوست میگی من دیگه حالا حالا ها نمیام. دوستتم میگه: الاغان جهان جمله الاغند    ولی ما الاغ اندر الاغیم.  خودتم میدونی که داری دروغ میگی. در اولین فرصت دوباره میای. اصلا مگه الاغ میره لار ماهیگیری؟ مگه از تماشای طبیعت، دماوند دشت، دریاچه لذت میبره؟ شایدم میبره. باید از اونایی که الاغن یا یه زمانی الاغ بودن سوال کرد.

عصر که میشه و باد میگیره. عصر که میشه و باد میگیره. یه چند تا ماهی بیچاره افتادن تو دامت. انداختیشون تو سبد توی آب. هنوز زنده اما گرفتار. نمیدونم چه مرضیه که یکی دیگه گرفتار شه تو لذت ببری. عصر که میشه اما عصر دلت نمیاد بری . اما وسایل رو جمع می کنی یاد این میافتی که دوباره نیم ساعت با این همه خستگی با بار سنگین تا دم ماشین راهه. اما چاره ای نیست باید رفت. سوار میشی برمیگردی. تو راه چرت و پرت میخونی با دوسست تا خوابت نبره. میرسی خونه جنازه ای. ۴۰ ساعت بیشتره که با این همه سختی نخوابیدی. با خودت میگی دیگه نمیرم. اما مگه میشه نرفت. فردا که میاد فکر میکنی که کی دوباره میشه رفت.